Een geweldige combinatie van avontuur en comfort aan de voet van de Großvenediger

Na wekenlange voorpret en een schuin oog op de weersverwachting was het begin januari eindelijk zo ver. Via een groepsapp coördineerden we onze gezamenlijke aankomst in Felbertauern, te Osttirol. Philip, Kjell en Jarno vertrokken, in de nasleep van lagedrukgebied Anna en storm Goretti, vanuit een ijzig en besneeuwd Nederland. In München haalden we Toon op, die net een week rotsklimmen achter de rug had in de Franse Calanques. Zo kwamen we na een lange rit aan op de plaats van bestemming.

Het ‘Basecamp’ en de gebroeders Wurzer

Door het winterse weer in Nederland waren we al goed in de ijssferen. Ook in Osttirol was het behoorlijk koud geweest. Eenmaal aangekomen werd snel een warme ‘Stube’ opgezocht in ons ‘Basecamp’: het comfortabele Matreier Tauernhaus. Met de heerlijke maaltijden en een fijne kamer was het hier goed vertoeven.

Toch moest er ook geklommen worden. De volgende ochtend, rond acht uur, ontmoetten we Peter Wurzer: een echte ijsklimveteraan en onze berggids voor de week. Hij is geboren en getogen in Kals am Grossglockner en al jaren betrokken bij het onderhoud van het ijspark – een échte expert. Bovendien bleek later dat Peters broer, ‘Matthias Wurzer’, een nog grotere lokale legende was. Volgens de regionale ijsklimtopo had Matthias meerdere eerste beklimmingen op zijn naam, waaronder de steilste waterval in Osttirol. Deze lange en technische WI6 route, genaamd ‘Sex Machine’, geldt als een bucketlist-item voor de meest fanatieke zeloten en wordt slechts enkele keren per jaar beklommen.

Ondanks dat Peter ons kon vertellen dat hij al meer dan 600 keer de Grossglockner had beklommen, had hij moeite om vier namen te onthouden. Voor het gemak had Peter daarom nieuwe Oostenrijkse namen voor Kjell en Jarno bedacht. Kjell werd ‘Karl’ en Jarno werd ‘Arnold Schwarzenegger’, of ‘Arni’ als roepnaam. Probleem opgelost!

De ‘speeltuin’: het ijspark

Na een half uur wandelen door de krakende sneeuw bereik je vanaf het Matreier Tauernhaus het Eispark Osttirol. Het Eispark is een fantastische speeltuin: overal waar het oog reikt vindt men beklimbaar ijs. De ijsvorming wordt artificieel geholpen door een netwerk van waterleidingen, waardoor er altijd genoeg ijs is in alle moeilijkheidsgraden. Vooraf had het wekenlang gevroren, en deze week stond er een zonnetje op de planning: het perfecte recept voor ’sorbet’-ijs, oftewel, ideale condities voor ijsklimmen!

De eerste dagen werd het ijsklimmen ons stapsgewijs bijgebracht. We begonnen bij de basis: In het steile ijs gebruik je de stijgijzers anders dan op een vlakke gletsjer. Verder moet men de bijlen en ijsboren veilig kunnen plaatsen voordat het voorklimmen kan beginnen. De eerste dag oefenden we alles op toprope; de tweede dag werden de eerste single pitches voorgeklommen; de derde en vierde dag besteedden we aan de multipitch-technieken.

Met grote sprongen ging iedereens ijsklimtechniek vooruit. Elke ochtend stonden we stipt op het openingsuur klaar bij het Eispark, om pas bij het laatste daglicht weer terug te wandelen. We klommen routes van WI3 tot WI6 en probeerden zelfs enige mixed routes! Hoewel de groep fit was, nam de spierpijn elke dag een beetje toe – het bleek toch een behoorlijk zware sport. Maar we hadden het ontzettend naar ons zin en werkten allemaal toe naar de grote finale.

De grote finale: een échte waterval beklimmen

Dag vijf brak aan en vandaag stond het multipitchen op een waterval op het programma. Het was heerlijk weer en ’s ochtend vroeg stonden we enthousiast klaar voor de tocht. Het was de ideale dag om alle geleerde technieken samen in de praktijk te brengen. In twee touwgroepen klommen we uren omhoog over de bevroren waterval. Soms werden er schoonheidsfouten gemaakt, maar Peter stond altijd tot onze beschikking. Samen behaalden we de top, zonder kleerscheuren. En na een aantal lange abseils naar beneden was iedereen moe maar voldaan. Toen we Peter tijdens de afdaling vroegen hoe de waterval heette, zei hij dat hij geen idee had. In de topo was hij ook niet te vinden. Daarom doopten wij de waterval als: ‘Peters Wasserfall’.

Onder het genot van een ijskoude Weizen keken we samen terug op de prachtige week (“Zum Wohl!”). We hadden ontzettend veel geleerd, geweldige ervaringen opgedaan en het ijsklimmen was zeker voor herhaling vatbaar! Bij vertrek uit het Matreier Tauernhaus riepen we lachend: “Bis nächstes Jahr!”.