Elko met paraklimmer Hilmer Oudijk.

Weg van huis

We spreken Elko in Laval, waar hij op dat moment op uitzending is met paraklimmers Jamie Barendrecht en Hilmer Oudijk voor het EK Paraklimmen. Het EK is zijn derde wedstrijd in 2026 met de paraklimmers, na de World Cups in Salt Lake City en Innsbruck. Eind oktober / begin november volgde nog een trip naar Azië voor twee Paraclimbing World Cups en in september ging Elko voor het eerst op pad met een aantal klimmers van Jong Oranje richting Augsburg voor het EJK Lead. Kortom, door de dubbelrol is hij veel weg van huis: zijn vriendin en zijn zoon. “Vaak eropuit zijn maakt me bewust van dat er thuis mensen op me zitten te wachten en dat dat belangrijk is in het leven.”

Thuis is een van de antwoorden die Elko geeft op de vraag wat hem blij kan maken. Ook “een crêpe” komt voorbij nu we in Frankrijk zijn (“al zijn die hier in deze klimhal niet zo warm”), maar na de crêpe is zijn antwoord er een van een bondscoach. “Het tofste vind ik als je als coach en klimmer ergens naartoe hebt gewerkt en dat je ziet dat het werkt, dat het eruit komt.” Het ligt in het verlengde van wat hij het leukste vindt aan bondscoach zijn: “De uitdaging aangaan om samen ergens naartoe werken en toetsen of het is gelukt. Dat gebeurt vaak op een wedstrijd, wat een hard meetmoment is. Maar het hoeft niet per se een resultaat te zijn, het kan ook het proces zijn. Zo’n wedstrijd komt eraan, je wil daar het maximale eruit halen en dat brengt de nodige druk met zich mee. Des te mooier als het lukt.”

De uitdaging die Elko noemt, gaat hij aan met de klimmers van Jong Oranje en met de paraklimmers. “Het is twee petten op hebben”, omschrijft Elko zijn job. “De trainingen zijn niet tegelijk, wat het makkelijker maakt om de focus te verleggen. Belangrijkste daarbij is dat ze allemaal aandacht krijgen. Maar rondom wedstrijden ben je wel net wat meer gericht op een van de twee groepen. Zo gaat dat nou eenmaal.”

Elko met Hilmer.

Grote verschillen

Bij welke groep de focus ook ligt, Elko weet dat hij per groep een andere benadering moet gebruiken. Want: “Ik heb met twee groepen atleten te maken die enorm verschillen van elkaar. Qua groepsgrootte, een beperking ja of nee, maar bijvoorbeeld ook qua discipline, leeftijd en ervaring. De paraklimmers zijn meer ervaren, waardoor je het minder hoeft te hebben over dingen die voor een ervaren klimmer vanzelfsprekend zijn. De jonge klimmers zijn nog volop in ontwikkeling en soms nog met twee disciplines bezig. Daardoor hebben ze een bredere focus en ben je bezig om hun uiteindelijke keuze in goede banen te leiden. Als coach moet ik het daarom per groep anders aanpakken en ik kan niet zomaar dingen 1 op 1 kopiëren. Dan sla ik de plank volledig mis.”

Ook binnen de groepen kunnen de verschillen groot zijn. Als voorbeeld noemt Elko de drie paraklimmers en hun ervaring. “Eva Mol en Jamie presteren al jarenlang op wedstrijden. Dat merk je ook aan hoe zij op wedstrijden staan. Eva leeft voor de topsport en bij Jamie zie je zijn ervaring ook terug in de wand. Hilmer is nog niet zo lang aangesloten bij het team en heeft veel minder wedstrijdervaring. Bij Hilmer kan ik daardoor nog veel sturen en is er nog veel winst te behalen, terwijl ik met Eva en Jamie meer bezig ben met de details.”

Elko evalueert de route met Jamie. © Wouter Merckens.

Mentaal

Met Eva en Hilmer heeft Elko twee paraklimmers in het team wiens categorie (RP1) Paralympisch is in 2028. Dan maakt paraklimmen in Los Angeles haar debuut op de Paralympische Spelen. Elko: “Het is een duidelijk doel om daar met een atleet te staan. Daar werken we naartoe. Met Jong Oranje zitten we meer op het proces, de atleten goede klimmers laten worden. Vervolgens moeten daar prestaties uitrollen. Het zou mooi zijn als ze vaker finaleplaatsen halen.”

“Doordat ik vroeger zelf in de Nederlandse selectie heb gezeten en aan wedstrijden meedeed, heb ik denk ik een goed plaatje van wat er op wedstrijden wordt gevraagd. Hoe je ervoor kan zorgen dat je het maximale eruit kan halen”, vervolgt Elko. “Daar zit ook een stukje mentaal proces bij, wat ik leuk en interessant vind om met de atleten aan te werken. Het mentale gedeelte van de sport is denk ik waar ik de meeste vooruitgang bij ze kan boeken.”