De voorbespreking op zaterdagavond op camping Gadmen.

Thema “Voor en door vrouwen”

door Lisa Brandenburg

Ik krijg meteen een warm gevoel als ik onze kring rondkijk. Twaalf andere enthousiaste vrouwen; hier zijn ze dus, die andere tradklimmende Nederlandse dames. Bij mijn aanmelding voor de CEAT-meet had ik veel nagedacht over welk thema het beste bij me zou passen. Enerzijds ben ik dol op lange klassieke alpiene routes, maar het thema “voor en door vrouwen”, klonk als een uitgelezen kans om meer vrouwen te leren kennen in een sport die nog altijd grotendeels door mannen wordt beoefend. Op dit moment heb ik voornamelijk vrouwelijke alpiene klimpartners, maar het komt nog regelmatig voor dat we de enige vrouwen in een hut of biwak zijn.

Routes voorbereiden en plannen maken bij het thema: voor en door vrouwen.

Voor we de plannen van morgen bespreken, doen we een kort voorstelrondje waarin iedereen haar achtergrond en weekdoelen bespreekt. Een centraal doel van vrijwel iedereen is het leren kennen van andere alpiene klimmende vrouwen. Dat moet in ieder geval wel lukken. Daarnaast zijn mijn persoonlijke doelen om een betere spleetklimtechniek te ontwikkelen en om een haulbag te leren takelen. Ons thema wordt gecoacht door UIAGM berggids Susanne Süssmeier, aspirant-gids Katja Stöllinger en oud-Expeditie Academie deelnemers Laura Oldenburger en Anniek Verschuur.

We beginnen de week bij het gebiedje Griestal, een single-pitch gebied boven de Göscheneralp, waar we de tijd en ruimte hebben om trad klimtechnieken te herhalen, zoals het plaatsen van cams en nuts en het bouwen van standplaatsen op mobiele zekeringen. Gedurende de dag valt mijn oog op een prachtige diagonale spleet, waaronder in rode verf ‘Patchanka, 6c+’ staat. Katja, een van de coaches, ziet mij ernaar kijken en zegt: ‘It looks beautiful, right? You should try it!’ Ik kijk haar een beetje verbaasd aan en vertel dat 6c+ buiten mijn niveau ligt. Eerder die zomer heb ik na twee dagen projecten mijn eerste en enige 6c buiten geklommen, en dat vereiste geen spleetklimtechniek. ‘Why not?’

Lotte, Aimée en Myla klimmen oefenen hun spleetklimtechniek bij Griestal.

Tja, daar heeft ze wel een punt; waarom niet eigenlijk? Ik zie dat de crux ver boven de grond zit en als ik niet boven kom, zijn er hier in elk geval genoeg sterke dames die de setjes kunnen terughalen. Aangestoken door Katja’s enthousiasme stap ik de route in en met elke beweging verbaas ik mezelf over hoe goed het gaat. Linkerhandjam, rechtervoet in de spleet, rechterhand ernaast, andere voet in de spleet; ik zit in de spleetklim-flow. Ergens in de crux glijdt een van m’n voeten van een randje en val ik in het touw, maar na even mijn armen uit te schudden, voel ik de drang om verder te proberen. Na de spleet bestaat het laatste stuk uit perfecte piaz-pasjes om een dak heen en voor ik het weet sta ik bij het anker.

Katja kijkt met een brede glimlach naar boven. Eenmaal beneden is mijn enthousiasme inmiddels even uitbundig als dat van Katja, waardoor ook Feline gemotiveerd raakt om de route te proberen. Ze klimt hem in één keer uit tot het anker! Daarna klimt Katja de route ook nog voor, waardoor het groepsgevoel flink is aangewakkerd. Het laat maar weer eens zien dat klimmen een hele snelle verbinder kan zijn.

Mijn nieuw gewonnen zelfvertrouwen na deze route, gecombineerd met het enthousiasme van de groep en het vertrouwen van coach Laura, motiveert me om de volgende dag te kiezen voor een trad multipitch met een 6c+-crux lengte. Met wat extra grote cams voor het afzekeren en een aantal mentale blocks, kom ik ook boven aan deze pitch.

Lotte (links), Lisa (rechts) en coach Katja (midden) op de Salbit.

De week beginnen met deze twee routes vormt een keerpunt in mijn leerdoelen. Normaal gesproken klim ik zelden tegen mijn limiet aan (zeker in trad), terwijl ik nu ineens merk hoe leuk ik het vind om hierin verder te pushen. Ik besluit mijn weekdoelen aan te vullen met: vaker moeilijke routes tegen mijn limiet proberen voor te klimmen. Niet omdat ik ineens veel beter kan klimmen, maar omdat ik heb ontdekt dat ik mezelf regelmatig onderschat. Zo klim ik later die week nog een aantal trad multipitches met meerdere 6b’s en eindig ik de week samen met Lotte en Katja in Clog en Stock; een prachtige lange route op de Salbit, die begint met vier zesdegraadslengtes. Een route die ik voor deze week waarschijnlijk had afgeschreven als ‘te moeilijk voor mij’, verloopt nu soepel en snel.

Het voelt als een perfecte combinatie van mijn comfortzone (lange alpiene routes) en de nieuwe dingen die ik heb geleerd in het spleet- en tradvoorklimmen. Misschien is dat wel het belangrijkste wat ik uit deze week meeneem: niet alleen nieuwe technieken, maar vooral meer vertrouwen in mijn eigen kunnen. Het klimmen met een groep vrouwen vormde hierin de ideale vertrouwde ruimte om mezelf verder te ontwikkelen. Katja’s ‘Why not?’ blijft na-echoën in mijn hoofd nu ik weer achter mijn bureau zit en denk aan de volgende klimplannen: nog wildere, langere alpiene routes, en wie weet ooit, als het lukt, het openen van een nieuwe route.

Bij de top van de Salbitschijen. Op de Vivian (links) en coach Laura (midden, onder) tegen die zojuist de zuidgraat hadden geklommen. Op de topnaald zie je Lotte, Lisa en Katja.

Coach Susi, Myla, Aimée en Simone na hun beklimming van de route ‘Kaffee Grüter’ op de Salbit.

Thema “beter worden in technische multipitches”

door Leto Cave

Tijdens de CEAT-meeting sloot ik me aan bij team 2, waar het thema gericht was op het klimmen van technisch moeilijke multipitchroutes. We hadden begeleiding van Job van Hemert, Michiel Telkamp en Fabian Hagenauer, een Duitse gids die ook zeer goed kan rotsklimmen. Mijn klimverleden ligt vooral in de wedstrijdsport. Deze week hoopte ik ervaring op te doen met het klimmen van moeilijke routes in alpien terrein, nieuwe technieken aan te leren die hierbij essentieel zijn, en nieuwe klimmaatjes te vinden voor avonturen in de toekomst.

Al op de eerste dag beklommen we de Wendenstöcke, een 400 meter steile kalkrotswand die berucht staat om zijn zware graderingen en spannende passages. Samen met Job heb ik hier mijn eerste 7e-graadsroutes in alpien terrein beklommen.

Om ons hierop voor te bereiden hebben ik en de andere klimmers uit team 2 een hoop multipitchtechnieken geleerd. Voor mij waren vooral de touwtechnieken op de standplaats, reddingsacties in verschillende scenario's en het plaatsen van friends van groot belang. Zo stond ik in de Wenden soms meer dan 10 meter boven de laatste haak — op zo'n moment gaf het plaatsen van een friend, iets wat we die week uitgebreid hadden geoefend, rust om de volgende passages aan te gaan.

Leto Cave op de Wendenstock.

Mijn hoogtepunt was de beklimming van de Kastor, gelegen in het Engelhörner-gebied, via de route It's a Long Way to the Top, die ik samen met gids Fabi beklom. Van de in totaal 14 prachtige touwlengtes zaten er meerdere op het niveau van 7b. De tocht was fantastisch, en alle technieken die ik die week had geleerd kwamen hier samen. Ook was er ruimte om van een paar kleine foutjes te leren: zo klom ik een keer te ver door omdat ik de standplaats niet kon vinden, en vergat ik tijdens het abseilen de schroefkarabiner mee te nemen. Gelukkig konden we dit herstellen, en juist die tegenvallers waren momenten waar ik — mede dankzij de ervaring van de coaches — heel veel van leerde.

Desalniettemin was het voor mij een fantastische week: er was veel ruimte voor individuele doelen, en tegelijk voor het gezamenlijk uitwisselen en bespreken van technieken en ervaringen. Ik heb nieuwe vrienden leren kennen, en de week heeft me geïnspireerd om nieuwe, uitdagende tochten in de bergen te plannen.

Steven klimt ”Sännetuntschi (6c+)” op de Feldschijen. Foto: Miron van der Kolk.

Thema: “Efficiënt lange rotsroutes klimmen”

door Toon Hectors

Ik schreef mij in voor het thema “efficiënt lange rotsroutes klimmen”, en ging het avontuur aan met een tiental andere fanatieke klimmers. Onze coaches waren Bas Visscher, Melvin Redeker, Dennis van Hoek en Alexander Sternfeld, expeditieklimmers en ervaren alpinisten, ieder met een eigen perspectief en aandachtsgebied binnen de bergsportwereld.

De voorbespreking van het thema: “Efficiënt lange rotsroutes klimmen”.

We begonnen met een opfrissing van trad- en aidklimtechnieken in een single-pitch gebied bij Göschenen. De volgende ochtend reisden we naar de Furkapass waar we op de Groß- en Chli Bielenhorn multipitchroutes klommen als de Voie Perrenoud (6a), Krampfader (6a+) en Black Pearl (6b+). Coach Dennis timede onze pitches en gaf ons tips over hoe we efficiënter konden wisselen op de standplaats.

De dagen erna bereidden we ons voor op de rest van de week. We rustten uit, bestudeerden topo’s, en raadpleegden de coaches. Een deel van de groep liep met zeven liter water in de rugzak alvast naar het bivak bij de Salbithütte. Ik ging zelf met coaches Dennis en Alexander naar de Grimselpass voor Guacamole, een 6c+ multipitchroute. Daar klom ik mijn eerste 6b-tradlengte voor en oefende ik een nieuwe abseiltechniek “wat als je je ATC verliest, maar liever geen halve mastworp gebruikt?”.

Toon in Guacamole 6c+.

Donderdag was het tijd voor de écht lange routes. Aan de voet van de Salbitschijen begonnen Martin en Hidde aan de Niedermann (6a, 14 lengtes) en Roos, Hajo, Jesse en coach Bas aan de befaamde Westgraat (6b, maar liefst 35 lengtes!). Wij (Paris, Dick en ik) gingen met coach Melvin naar de Engelhörner voor Gagelfänger (6b, 16 lengtes) en Schmunzel Runzel (6c, 16 lengtes). Na acht uur bereikten we de top van de Kleine Simelistock. Via abseils en grashellingen daalden we af op wrijvingsschoenen (of sokken, want dat liep blijkbaar lekkerder). Vrijdag sloten we af met Uri Jam (6b), Zeichen der Freundschaft (6b+) of Laura (7a). Op de camping aten we pizza en proostten we op een geslaagde week.

Jesse en coach Bas na het klimmen van de Salbit Westgraat.

Wat een ‘vibe’!!

door Paul Verschuur (vader van coach Anniek Verschuur)

De laatste dag van deze week mocht ik een beetje sfeer proeven op camping Gadmen. In de loop van de dag druppelden de groepjes binnen, terug van een laatste intense graat- of multipitch-uitdaging. Met ruim 40 jaar berg- en kampervaring voelde ik direct en steeds sterker dat er iets moois voortgekomen is uit deze vernieuwde invulling van een CEAT-week. Grenzen zijn verlegd, kwaliteiten zijn benut en uitgebreid, vertrouwen is op- en uitgebouwd (in zichzelf en in de anderen) en netwerken zijn uitgebreid. Tijdens de afsluitende pizzamaaltijd worden nieuwe plannen gesmeed en agenda’s getrokken en ik denk: “Was ik nog maar rond de dertig”. Petje af voor Bas, de initiator hiervan, en de andere coaches. Dank aan de NKBV die dit mede mogelijk heeft gemaakt. Het is voor klimmend Nederland te hopen dat er in 2027 een vervolg komt!

Namens de CEAT

door Bas Visscher (coach & organisator)

Ja, wat een week hadden we! Ik kijk er ook heel positief op terug. Ons doel was om een leerzame en gezellige klimweek ervan te maken en dat is volgens ook mij echt gelukt. Ik heb jong talent het beste uit zichzelf zien halen en het was inspirerend om een groep van 25 klimmers en 10 coaches zo intensief te zien samenwerken. Hou voor de toekomst de CEAT-pagina in de gaten, want we organiseren jaarlijks toffe evenementen voor enthousiaste Nederlandse klimmers en alpinisten.

Jesse en Bas op de top van de Salbitnadel.