Nederlandse klimmers op de Mawenzi

In 1986 bereikten de Nederlanders Arno Maan, Gerard van der Horst en Willem van Duyn samen met de Oostenrijkers Stefan en Walter Hovorka de top van de Mawenzi. Deze berg maakt deel uit van het Kilimanjaro-massief en is met 5.149 meter de op twee na hoogste berg van Afrika, na Uhuru Peak (5.895 m) op de Kilimanjaro en Batian (5.199 m) op Mount Kenya. Van een eerdere Nederlandse beklimming van de Mawenzi is niets bekend.

In 2026 brengt de Hoogtelijn redactie een bezoek aan Arno Maan om terug te blikken op de expeditie. „Het is leuk om als oude man weer eens over vroeger te praten”, vertelt hij terwijl de kaarten van destijds voor hem op tafel liggen. Als twintiger was Maan lid van de Leidse Klimclub. Hij klom onder meer op de brandweertoren in Leiden en op de rotsen van Sy en de Eifel.

Via de klimwereld kende Arno de oudere Gerard van der Horst, die als ontwikkelingswerker in Afrika werkzaam was en veel contacten had in Kenia. Samen ontstond het plan om de Kilimanjaro te beklimmen.

Acclimatiseren op de Mawenzi

Uiteindelijk reisden vijf Nederlanders samen met twee Oostenrijkse broers, die ontwikkelingswerk in de regio deden, van Kenia naar Tanzania. Daar staken zij ’s nachts illegaal de grens over en trokken het nationale park binnen. Het plan was om eerst de Mawenzi te beklimmen als acclimatisatietocht en daarna de Kilimanjaro.

Onderweg maakten zij twee bivakken in grotten. Vervolgens beklommen ze de Kilimanjaro vanuit de hoger gelegen, onbemande Outward Bound-hut.

„Er was één man die de route kende. Gerard en ik waren bergbeklimmers; de rest van de groep bestond vooral uit bergwandelaars. Er zat nog wel wat klauterwerk in, voornamelijk tweede graad met hier en daar een stukje derde graad. We hadden een touw bij ons, maar uiteindelijk hebben we niet veel meer dan anderhalf uur echt geklommen na de aanloop vanuit ons tweede bivak naar het topmassief.”

Op 26 augustus 1986 bereikte het gezelschap om 13.00 uur de top van de Mawenzi. „Wat een mooie prestatie: drie Nederlanders en twee Oostenrijkers op de top!”, schreef Gerard van der Horst in het topboek. Ook Willem van Duyn, Arno Maan en de Oostenrijkse broers Walter en Stefan Hovorka zetten hun handtekening.

Hoogteziekte

Lang bleven de klimmers niet op de top. De hoogte begon zijn tol te eisen.

„Op de top kreeg ik last van hoogteziekte. Het werd bovendien koud, want zoals vrijwel iedere middag kwam de nevel opzetten. Daarom zijn we snel afgedaald”, herinnert Maan zich.

In de daaropvolgende twee dagen trok het gezelschap verder richting de Kilimanjaro. In alle vroegte liepen zij over eindeloze puinhellingen naar de top. Nog diezelfde nacht daalden zij weer af naar hun uitvalsbasis in Kenia. Tanzaniaanse parkwachters hadden hun illegale aanwezigheid opgemerkt en de klimmers vreesden te worden aangehouden.

Een week later beklommen Arno Maan en Gerard van der Horst ook Mount Kenya via de standaardroute aan de noordzijde.

Nog een Nederlander op de top

In 2025 stuurde de Nederlandse klimmer Jan Bakker een bericht naar de NKBV met de vraag of er eerder Nederlanders op de top van de Mawenzi hadden gestaan. Kort daarvoor had hij de berg beklommen via het Oehler Couloir, samen met enkele Tanzaniaanse klimmers, een Oegandees en een Amerikaan.

Op dat moment was de beklimming van Arno Maan en zijn metgezellen nog niet bekend bij de NKBV. Een zoektocht naar eerdere Nederlandse beklimmingen volgde, waarna de expeditie van 1986 alsnog werd teruggevonden en gedocumenteerd.

Volgens Jan Bakker wordt de Mawenzi tegenwoordig slechts zelden beklommen. „Hooguit één of twee keer per jaar, en sommige jaren helemaal niet.”