Hoe was dat anders bij de C2 rotsklimmen?
Wat me hier goed is bijgebleven, is de laatste dag. We hebben toen de Tête de la Marsare (3118m) beklommen. Deze top ligt wat verder van de hut, waardoor hij niet zo vaak beklommen wordt. Onze gids heeft geprobeerd informatie in te winnen over de conditie van de route, maar geen van de andere gidsen in de hut kon er iets over zeggen. Het zou dus enigszins een verrassing worden wat we zouden aantreffen. Dit had natuurlijk ook effect op het tochtverloop. Al bij het ontbijt werd ik door de gids gevraagd of ik een extra stukje touw en een mes bij me had om een abseilpunt met waarschijnlijk verouderd materiaal te kunnen vervangen. Ook waren we tijdens de tocht voorzichtiger dan normaal, omdat veel rotsen los zaten. Dit viel des te meer op, omdat de gids tijdens de lopende zekering veel meer protectie plaatste dan tijdens de andere routes deze week. Al met al een mooie ervaring en interessant om te zien hoeveel invloed de conditie van een route heeft op de planning en het tochtverloop.
Wat vond je het grootste verschil in beleving tussen de twee cursussen?
Het grootste verschil was denk ik niet het verschil in terrein, maar meer het verschil qua groep. Bij de C2 sneeuw en ijs waren we met in totaal 7 deelnemers en 2 gidsen, terwijl bij de C2 rots maar 3 deelnemers en 1 gids waren. Een kleinere of grotere groep zorgt natuurlijk voor een hele andere dynamiek. Ook de hutten waar we verbleven waren heel verschillend qua grootte en beleving. Zo was de Refuge des Écrins vaak behoorlijk vol, vooral met mensen die de Barre des Écrins wilden beklimmen, terwijl de Refuge du Soreiller veel minder mensen trok, voornamelijk klimmers voor de Aiguille Dibona. Daarnaast ligt de Refuge du Soreiller direct naast het begin van verschillende routes, waardoor we niet al te vroeg hoefden op te staan, omdat we dan in het donker zouden moeten klimmen. Dit was bij de sneeuw- en ijscursus wel anders, omdat we daar vaak nog een paar uur moesten lopen en we terug wilden zijn voor de sneeuw te zacht werd, dus daar stonden we vaak wat vroeger op. Qua beleving van de routes vond ik de cursus rotsklimmen mentaal wat zwaarder. We wisselden een lopende zekering (voor relatief makkelijke stukken) af met gezekerd klimmen (voor lastigere stukken). Omdat we ook eigen protectie moesten plaatsen, wilde je tijdens beide eigenlijk niet vallen, waardoor je tijdens de hele route goed moest blijven opletten. Bij de sneeuw- en ijscursus waren natuurlijk ook wel stukken waar je niet wilde vallen, maar die werden afgewisseld met makkelijker terrein, waardoor je af en toe ook gewoon een tijdje door de sneeuw kon stappen.
Waar heb je het meest van geleerd in sneeuw en ijs, en waar juist in rots?
In de sneeuw- en ijscursus heb ik het meest geleerd van de techniekdagen op de gletsjer en van de tochten die we gemaakt hebben. Op de techniekdagen hebben we bijvoorbeeld technieken voor spleetredding geoefend en hebben we een stukje ijsgeklommen met twee ijsbijlen. Hoewel we de technieken voor spleetreddingen tijdens de tochten gelukkig niet hebben moeten gebruiken, heb ik door de herhaling hiervan wel een beter overzicht van de principes die hierachter liggen. Tijdens de tochten ging het vooral om efficiënt bewegen. Omdat sommige routes ook gemengd terrein hadden, hebben we hier ook kunnen oefenen met het klimmen met stijgijzers en het lopen aan een lopende zekering.
In rots heb ik het meest geleerd van de tochten die we gemaakt hebben. Tijdens de tochten leerden we vooral om soepel en veilig door het terrein te bewegen en de keuzes die je daarbij moet maken, bijvoorbeeld wanneer het verstandig is om aan het touw te gaan, wanneer je het touw langer of korter moet maken, en waar met een lopende zekering geklommen kan worden en waar het beter is om iemand uit te zekeren.
Als iemand twijfelt tussen deze cursussen, wat zou je hem of haar dan meegeven vanuit jouw ervaring?
Ik zou in de meeste gevallen aanraden in elk geval de C2 sneeuw en ijs te doen. Het herhalen en oefenen van de sneeuw- en ijstechnieken was voor mij heel nuttig om voldoende vertrouwd te raken met de technieken die voor het gros van de sneeuw- en ijsroutes noodzakelijk zijn.
Alleen voor mensen die eigenlijk niet zo geïnteresseerd zijn in gletsjers en sneeuwvelden, en bijvoorbeeld uit het sportklimmen komen en dit naar alpien terrein willen uitbreiden, is mijns inziens de sneeuw- en ijscursus niet zo nodig. Hen zou ik wel de C2 rotsklimmen aanraden om te wennen aan de behaking (of het gebrek daaraan) en het soepel bewegen door het terrein.
Ten slotte, als je tochten met gemengd terrein wilt gaan doen of bijvoorbeeld routes met een aanloop over een gletsjer en daarna een lange rotsgraat, dan zou ik aanraden om zowel een sneeuw- en ijscursus als een rotscursus te doen.
Hoe hebben deze cursussen jou als bergsporter veranderd of verder gebracht?
Ik denk dat deze cursussen voor mij een goed beginpunt vormen om zelf op pad te gaan. Niet alleen heb ik de nodige technieken geleerd en herhaald, ook heb ik een beter idee van welke routes voor mij op dit moment geschikt en haalbaar zijn en voor welke routes ik nog wat meer ervaring nodig heb. Door de verschillende focus tijdens de beide C2 cursussen heb ik ook een beter beeld van de aspecten die belangrijk zijn in verschillende soorten terrein, zowel bij de planning als tijdens de tocht.
Tot slot: wat is voor jou nu het vervolg? Heb je routes gepland staan?
Ik ben net begonnen met het plannen van mijn vakantie van volgend jaar, dus ik heb nog niks vastgelegd, maar het is wel de bedoeling volgende zomer weer wat alpiene tochten te gaan maken. Qua sneeuw- en ijsroutes zit ik bijvoorbeeld aan het Monte Rosa-gebied te denken. Ook zou ik graag teruggaan naar de Écrins (beide C2’s waren in de Écrins) om nog wat meer tochten in dat gebied te doen. Zo waren er in de buurt van de hutten waar we met de C2 sneeuw en ijs zaten ook een aantal rotsgraten die er mooi uitzagen. Ik heb ook goeie verhalen gehoord over het graniet in Chamonix, dus dat gebied staat ook nog op mijn lijstje!
Naar de alpiene gevorderdencursussen
