Thuis in Denemarken

Hij praat niet veel, of zoals hij het zelf verwoordt: “Ik ben niet verlegen, maar wel stil. Ik hoef niet veel te zeggen.” Maar nu Hilmer (24 jaar) geïnterviewd wordt, houdt hij zich zeker niet in. Al moet hij soms wel even zoeken naar de Nederlandse woorden en hoe deze uit te spreken. Hilmer woont al zijn hele leven in Denemarken en spreekt daarom beter Deens dan Nederlands. “Mijn ouders zijn ooit naar Denemarken verhuisd, waar ik ben geboren. Deens werd vanzelf de meest gesproken taal thuis.”

Thuis is op dat moment de boerderij van zijn vader, waar Hilmer bij ondersteunt. Ondertussen droomt hij van een carrière als drummer. Tegenwoordig woont de paraklimmer in Aarhus, waar hij in de laatste fase van zijn studie zit. Hilmer studeert Electrical & Electronic Engineering en houdt zich in zijn vrije tijd ook bezig met elektra. “Ik vind het leuk om te doe-het-zelven en heb een aantal ledstrips in mijn kamer geïnstalleerd. Ze kunnen allerlei kleuren aannemen. Dat was best simpel eigenlijk”, lacht hij.

Hilmer met zijn krukken. © Dimitris Tosidis.

Dwarslaesie

Dat Hilmer nog lekker een beetje aan kan klussen is geluk bij een ongeluk te noemen. Op zijn zestiende loopt hij namelijk onverwachts een dwarslaesie op, waarbij het herstel maar langzaam verloopt. “Ik had een ‘aardbeivlek’ in mijn rug (hemangioom) en die is gaan bloeden, wat de dwarslaesie vanaf mijn borst tot aan beneden veroorzaakte. Na de bloeding en de operatie was ik volledig verlamd. Lang leek het er niet op dat het gevoel terug zou komen. De artsen vonden het te lang duren en dachten dat ik in een rolstoel verder zou moeten”, legt Hilmer uit. “Pas na acht maanden revalidatie kwam het gevoel een beetje terug. Het is inmiddels al meer dan ze verwachtten.”

Desondanks moet Hilmer elke dag met de gevolgen dealen, waaronder een slechte balans, een lage core strength, spasmes en het lopen op krukken. “Ik heb best veel last van spasticiteit. Soms moet ik tegen mijn eigen benen vechten, of tegen andere bewegingen die ik niet wilde maken. En met die krukken vind ik het niet leuk om ver te lopen”, zegt hij erover. “Ik kan het wel, maar ik word er heel moe van. En het is lastig is als ik veel dingen mee moet nemen, of zware dingen.”

Van boulderen naar paraklimmen

Door zijn dwarslaesie zit Hilmer in RP1, een paralympische categorie binnen het paraklimmen. Dus zou hij in 2028 mee kunnen doen aan de Paralympische Spelen in Los Angeles. En dat terwijl hij pas drie jaar klimt. “Mijn broer verhuisde eerder dan ik naar Aarhus en toen ik een keer bij hem was, vroeg hij of ik mee ging boulderen. We gingen het samen proberen. Ik vond het leuk, maar weer naar beneden gaan vond ik eng. Ik dacht ‘ik moet niet vallen’ en wilde altijd terug naar beneden klimmen in plaats van te springen.”

Hilmer op de World Cup in Innsbruck 2026. © Dimitris Tosidis.

Deze angst weerhoudt Hilmer er niet van om te blijven boulderen. “Het leuke vind ik het zoeken naar de verschillende oplossingen. Dat je er veel bij na moet denken. Dat sluit ook goed aan op mijn karakter. Ik vind voetbal ook leuk en heb een tijdje rolstoelbasketbal gedaan, maar daar heb je dat puzzelen niet en bij rolstoelbasketbal voelde ik niet de passie die ik bij het klimmen wel heb. Ik wil nu elke dag een klimsessie gehad hebben.”

Tijdens een van zijn bouldersessies wordt Hilmer gespot door een Deense coach. “Hij vertelde me over het paraklimmen en dat ik mee zou kunnen doen aan World Climbing-wedstrijden. Hij dacht dat ik Deens was, dus toen ik zei dat ik Nederlander ben, was hij een beetje… verdrietig. Maar ik train veel met ze, soms worden er grapjes gemaakt dat ik bijvoorbeeld eerst Deens moet worden voor ik weer met ze mag trainen, haha.”

Wennen aan wedstrijden

In 2025 zien we Hilmer voor het eerst in actie in Nederland. Hij neemt deel aan de Paraclimbing Open 2025 en later in het seizoen wint hij brons op de Paraclimbing World Cups in Innsbruck en Laval. Klimmen is zijn leven geworden. “Daar moet ik nog steeds aan wennen”, dat het echt ‘my everyday life’ is. Ik klim meer dan vroeger, en heel anders. Er is vaak een specifieke focus. Dat vraagt veel van mijn hoofd, maar is ook leuk. En ik krijg heel veel aandacht, iedereen wil mij helpen. Dat voelt een beetje vreemd soms en als introvert persoon vind ik dat misschien een beetje lastig.” Daarna, glimlachend: “Maar die aandacht is ook heel lekker!”

Hilmer op het podium van Laval in 2025. © Jan Virt.

Waar Hilmer wellicht het meest aan moet wennen, zijn de wedstrijden en alles wat daarbij komt kijken. “Dat ik te zien ben op een livestream op YouTube… En dat een commentator je naam omroept als je op komt lopen. Ik weet niet hoe ik daarop moet reageren, haha. Maar ik moet ook wennen aan naar de wedstrijden gaan en daar presteren. Dat is soms nog een beetje spannend.”

Meer ervaring krijgen met wedstrijden is dan ook waar Hilmer de komende tijd op mikt. Zoals bij het EK in Laval, dit weekend. Daar denkt hij de finale te kunnen halen, maar hij wil er vooral weer van leren. “Ik wil een betere wedstrijdroutine krijgen, me beter kunnen voorbereiden op een finale en meer details meenemen uit het inlezen. Zodat ik daarmee betere keuzes kan maken op de wand en verder kan komen in de routes.”

LA28

Uiteindelijk moet het allemaal leiden tot deelname aan de Paralympische Spelen in Los Angeles 2028. “Sinds dat bekend is dat RP1 een paralympische categorie is, heb ik bedacht dat ik er graag aan mee wil doen. Daar droom ik van. De focus ligt nu op zoveel mogelijk trainen om in de beste vorm te zijn en de Paralympische Spelen te halen. Het is nog een lange weg, maar ik geloof als ik mijn best doe, dat ik er goud zou kunnen halen.”