Nederlandse Patagonië expeditie

In 1978 ontmoet Han Timmers een groep Tsjechen in Yosemite die hem uitnodigen om mee te gaan naar Patagonië in de winter van 1979/1980. Ze hebben het voornemen om een nieuwe route te openen in de onbeklommen westwand van Fitz Roy. De Tsjechen moeten vlak voor vertrek de expeditie annuleren omdat ze hun materialen vanwege bureaucratische redenen niet verscheept krijgen. Han Timmers en Gerard Jansen waren destijds huisgenoten van elkaar en gaan toch samen die kant op. Hun doel is Fitz Roy. Ze hopen het Supercanaleta aan de westkant of de Amerikaanse route aan de zuidkant van de berg te klimmen.

Tegenslag

Han verzwikt in het begin van de trip algauw zijn voet en breekt daarbij zijn kuitbeen. Ze moeten noodgedwongen pauze nemen. Pas een maand na aankomst in Patagonië kunnen ze van start. Helaas blijkt het weer niet mee te werken. Als ze onder Fitz Roy bivakkeren wordt hun tent weggeblazen in een enorme storm terwijl ze er zelf in liggen. De tent is kapot en ze keren terug naar de bewoonde wereld.

Een aantal dagen later geeft de barometer aan dat er goed weer aan komt - de luchtdruk is laag. Han en Gerard lopen snel naar de Fitz Roy en willen de Franse pijler proberen. Ze klimmen ongeveer 500m en bivakkeren dan op een richel. ‘s Nachts gaat het opnieuw stormen. Gerard haalt Han over om naar beneden te gaan. Het weer knapt op tijdens de afdaling maar er zit voor Gerard geen nieuwe poging meer in want hij blijkt zijn rib te hebben gebroken.

Schuldgevoel

Gerard schreef daarover in de Berggids:

Voor mij leek Fitz Roy afgelopen en Patagonië, oh al te helaas! De volgende dag was er onweer en regen en snel groeide er weer een witte ijskap op Fitz Roy en de toppen rondom. Han voelde zich duidelijk teleurgesteld, mijn schuldgevoel was +++ en groeide nog steeds. Hij vertelde dat hij vroeger ook wilde klimmen, terwijl zijn tochtgenoten in de vallei wilden bijkomen van allerlei ontberingen. Nu besef ik dat dit problemen zijn waar cordées vaak mee te maken krijgen, vooral als er geklommen wordt aan de grenzen van het mogelijke voor één van beiden.

Han was er zo op gebrand om het schitterende graniet onder zijn handen te voelen, dat hij later nog een solo poging heeft gewaagd, waarbij hij tot het Franse bivak is gekomen. Maar door de druk van de eenzaamheid en de bulderende wind die dwars door zijn slaapzak blies zag hij af van verdere solo pogingen. Ik beschouw dit niet als een roekeloze daad, maar als een poging van een groot alpinist, die zijn talent en fysieke condities wilde meten met een van de mooiste en moeilijkste granietbergen in Amerika, in de meest woeste omstandigheden ter wereld.

Terugkeer

Na drie maanden keren Han en Gerard terug naar huis. Ze begraven nog allerlei klimmateriaal om later ooit terug te keren. Dit is er uiteindelijk nooit van gekomen.