Tekst en foto’s: Roger Lempers

Roger Lempers op Multi-Pitch cursus.

Een logische stap

Rotsklimmen is zo anders dan binnen klimmen, als je eenmaal buiten hebt geklommen wil je niets anders meer. Tenminste, zo werkte het bij mij. Het is meer puzzelen (waar zitten die grepen nou toch?) en overleggen met je klimpartner. Soms sta je tien minuten naar de rots te kijken zonder enig idee wat je moet doen, of moet je drie keer de route proberen om eindelijk de perfecte route/greep te vinden. En uiteraard is het heerlijk om buiten in de natuur bezig te zijn.

Daarom gaan mijn vrouw en ik met vrienden regelmatig naar Luxemburg en de Belgische Ardennen om de rotsen te trotseren. Maar na veel van die weekenden wilde ik niet alleen langere en hogere routes klimmen, ik wilde vooral leren hoe ik dat veilig en zelfstandig kan doen. Een multi-pitch cursus leek mij daarom een logische volgende stap. Wat mij betreft geldt dat voor iedereen die single-pitchen leuk vindt. Je leert nieuwe technieken, krijgt toegang tot veel meer routes en klimt steeds hoger, waardoor je een fantastisch uitzicht hebt. Ik gaf me op voor een cursus bij de NKBV-regio Oost en ging twee weekenden op pad. De routes die we daar klommen, waren net zo lang als de spreekwoordelijke weg richting het multi-pitchen zelf.

Roger op Tenerife.

De besmetting

Als kleine jongen groeide ik op in het dorp Roelofarendsveen (Z-H). Ik was de jongste thuis en nam bij het kiezen voor een sport een voorbeeld aan mijn twee broers en zus. Ik koos voetbal, maar veel meer keuze was er eigenlijk niet. In Den Haag, de ‘grote stad’ waar ik naartoe verhuisde voor mijn studie, viel er meer te kiezen. Boulderen was toen (we praten over 2002) nog niet zo populair als nu, maar er waren wel twee klimhallen. Tussen alle medestudenten van mijn jaar was er helaas niemand die daar interesse in had. Het NKBV-forum bood uitkomst, ik vond er snel een klimpartner in Den Haag en zo begon mijn liefde voor de sport.

Een extra injectie

De liefde voor mijn vrouw begon ook in de klimhal, we hadden er zelfs onze eerste date! Ik ontmoette haar nadat ik voor de tweede keer begon met klimmen; omdat mijn klimpartner uit Den Haag verhuisde en ik genoot van het studentenleven, had ik een korte klimpauze. Maar op mijn 22e miste ik het klimmen te veel en ben ik weer rustig aan begonnen.

De echte versnelling kwam pas na corona, mijn vrouw en ik merkten onder meer bij klettersteigen in Zwitserland hoe enthousiast we werden van al het klimmen en klauteren. Al snel ging ik daarom op zoek naar wat ik nog meer binnen deze sport kon bereiken. Van toprope ging ik naar mijn eerste cursus voorklimmen. Wat een extra adrenalinekick geeft dat, gaaf! Hierna wilde ik gelijk naar buiten om te klimmen, maar ik werd teruggefloten door de instructeur: met deze cursus mocht ik buiten nog niet klimmen. Niet heel raar, want ik had nog helemaal niet geleerd hoe ik netjes moest ombouwen (veilig naar beneden komen zonder eigen materiaal achter te laten). Mijn enthousiasme was dus groter dan mijn kennis, een gevaarlijke combinatie in de klim- en bergsport. Daarom ging ik snel de single-pitch cursus doen, zodat ik eindelijk naar buiten kon en het rotsklimmen kon ontdekken.

Een nieuwe uitdaging: multi-pitchen

Mijn klimhonger was nog niet gestild met alle weekendjes buitenklimmen; ik ging op zoek naar een multi-pitch cursus bij een NKBV-Regio. In mijn regio werd zo’n cursus niet gegeven en de dichtstbijzijnde in Rotterdam zat al vol, dus werd het Regio Oost. Ik bleek uiteindelijk niet de enige uit een andere regio, maar door de gezamenlijke passie voor klimmen voelde je bij aankomst al meteen de verbinding.

We kregen per tweetal één instructeur toegewezen die alles haarfijn uitlegde. Ook moesten we alles nadoen op de grond. Eenmaal in België brachten we deze geleerde stof in de praktijk, het eerste weekend in Yvoir en het weekend erop in Les Awirs. Het was genieten!

Multi-pitchen.

Wie laat nou zijn ATC vallen?

Tijdens de cursus leerden we alles wat nodig is om zelfstandig een multi-pitchroute te kunnen klimmen; o.a. verschillende manieren voor het bouwen van ankers, hoe je iemand van boven kunt zekeren en hoe je klimt met dubbeltouw, waardoor je o.a. minder touwwrijving hebt en je sneller en langere stukken kunt abseilen. En we leerden wat je moet doen als je je ATC (zekerapparaat) laat vallen. Toen ik de opmerking maakte ‘Wie laat nou zijn ATC vallen?’, antwoordde de instructeur met: ‘Dit kan altijd gebeuren door een verkeerde beweging of het verkeerd terughangen aan je gordel. Dat bleek. Na het klimmen van de laatste route abseilde ik rustig naar beneden en bij het arriveren bij het ankerpunt zette ik mijn zekering vast. Ik haalde mijn ATC uit het touw, waarna ik met mijn knie tegen mijn hand aantikte en mijn ATC uit mijn hand vloog. Oeps… Daar hing ik dan, zonder ATC. Gelukkig wist ik nu wat ik moest doen en kon ik het geleerde meteen in de praktijk brengen! En net als de rest van de groep, waarin de sfeer heel goed was, ben ik geslaagd voor de cursus!

Niet meer (te) genezen

Waar het klimvirus voor mij ooit begon met een zoektocht naar een klimpartner in Den Haag, heeft het inmiddels geleid tot nieuwe vrienden, mooie reizen en steeds weer nieuwe uitdagingen. En eerlijk gezegd denk ik niet dat ik ooit nog van dit virus wil genezen!

Aan de slag in Yvoir.