Dust!

Op een drukke dag in de klim- of boulderhal, of tijdens een wedstrijd is het binnen soms een stoffige bedoening. Geen toeval dat de lokale bouldercompetitie van boulderhal Monk naar het Engelse woord voor stof was vernoemd. Op bepaalde momenten is het in de hal zo stoffig dat het de vraag oproept of de gezondheid in het geding is. Lange tijd kwam uit onderzoek naar de luchtkwaliteit dat het stof in de lucht van een klim- of boulderhal vooral uit deeltjes magnesiumcarbonaat bestond. Recentelijk onderzoek wees uit dat er ook stofdeeltjes met rubbercomponenten in de lucht te vinden waren. Schaadt dit de gezondheid? Dat is niet eenvoudig om te zeggen. Wat is magnesiumcarbonaat eigenlijk?

Bron: Wikimedia.

Pof of magnesium?

Tje, wat is pof of magnesium eigenlijk? Klimmers gebruiken deze beide termen vaak door elkaar heen en stoppen 'magnesium' in hun 'pof'zak. Maar in werkelijkheid zijn pof en magnesium twee compleet verschillende stoffen die, zelfs in de verste verte, niets met elkaar te maken hebben. De kans is zelfs groot dat een flink deel van de jongere klimmers en boulderaars nog nooit pof in handen heeft gehad...

Pof

Vroeg in de twintigste eeuw merkten de boulderaars in het Forêt de Fontainebleau bij Parijs dat het in de moeilijke routes heel nauw kwam of het een poging lukte of niet. Blijf je 'plakken' of niet? Men ging daarom op zoek naar hulpmiddelen om de kans op succes te vergroten. Al snel kwam colofonium in zicht, een product op basis van hars van bepaalde pinus-soorten (pijnbomen). Dit ietwat plakkerige product werd toentertijd gebruikt voor talloze doeleinden (snaarinstrumenten, pelote, handbal, rugby, ballet) om de grip te verbeteren en/of de wrijving te vergroten. De boulderaars van Fontainebleau namen een oude lap stof, legden een hoeveelheid colofonium in het midden van de doek, bonden de doek samen en hadden zo een 'dispenser' voor colofonium-stof. Wanneer ze de aldus verkregen bol tegen de rots sloegen kwam er een laagje colofonium-stof op de rotsen en werd de grip voor (met name) de voeten verbeterd. 'Pof 'is een onomatopee of klanknabootsing - het geluid dat het slaan van de bol op de rotsen maakte werd de naam voor het gebruikte product... 'Pof, pof' klonk het als je de bol op de rots sloeg.

Overigens gaat het bij colofonium niet om pure hars, maar om een residu van de hars waaruit de meeste vluchtige stoffen door verhitting zijn verwijderd. Het belangrijkste bestanddeel van colofonium is abietinezuur (C₁₉H₂₉COOH). Deze stof en met name de afbraakproducten hiervan gelden als lichte allergenen en kunnen contact-eczeem veroorzaken. Pof werd in Fontainebleau vooral gebruikt om meer grip met de schoenen te hebben en in mindere mate om de grip met de handen te verbeteren. In Fontainebleau had het gebruik van colofonium één belangrijkere negatieve eigenschap. Wanneer het veel op overhangende rots gebruikt werd zorgde het voor slecht te te verwijderen vlekken die uit een mengsel van de hars en het rubber van de zolen van de klimschoenen bestonden. In Bas Cuvier in Fontainebleau kun je in het witte circuit hiervan nog altijd voorbeelden aantreffen (l'Abattoir). Om op zulke treden weer voldoende wrijving te hebben was er maar een oplossing mogelijk; nog meer pof gebruiken.

Voor zweterige handen was pof maar beperkt een oplossing. Eind jaren '70, begin jaren '80 begon een nieuwe generatie klimmers in Fontainebleau magnesium te gebruiken. Deze introductie van magnesium ging echter niet zonder slag of stoot. In Fontainebleau werd pof immers al sinds het begin van de twintigste eeuw gebruikt. Dit was een traditie van eigen bodem, terwijl het nieuwerwetse magnesium uit de VS afkomstig was... voor Fransen een doodszonde! Het duurde daarom tot ver in de jaren '00 voordat de oude garde van boulderaars in Fontainebleau het gebruik van magnesium niet meer verketterden. Magnesiumgebruik is sindsdien ingeburgerd in Fontainebleau, al blijven sommigen trouw zweren aan de pof.

Magnesium

Het gebruik van magnesiumcarbonaat (afgekort magnesium) om de handen droog te houden was al lang ingeburgerd bij turners en gewichtsheffers. Het duurde echter tot in de jaren '50 van de twintigste eeuw voor een klimmer op het idee kwam om magnesium te gaan gebruiken. De pionier was John Gill, de grondleggers van het boulderen in de VS. Zijn voorbeeld werd schoorvoetend gevolgd. Toen het vrijklimmen in Yosemite en de Gunks in de jaren '70 een vlucht nam grepen steeds meer klimmers naar het witte goedje. Inmiddels is klimmen zonder magnesium bijna niet meer weg te denken.

Het magnesium dat we als klimmers gebruiken is de verpulverde en bewerkte vorm van het mineraal magnesiet (magnesiumcarbonaat). Magnesium komt in gehydrateerde vorm in je pofzak terecht als (bij benadering) Mg5(CO₃₎4(OH)₂·4(H₂O). Sommige fabrikanten vermelden als samenstelling Mg5(CO₃₎4(OH)₂·5(H₂O), overeenkomstig met de chemische samenstelling van het mineraal dypingiet. Gehydrateerde magnesiumcarbonaten zijn niet giftig en worden onder meer gebruikt als additief in voedselproducten, vuller in rubber of kunststof en zelfs als laxeermiddel!

Gezondheid

Magnesiumcarbonaat is bij inname via de mond niet schadelijk voor de gezondheid. Nu zijn opeten en inademen natuurlijk twee geheel verschillende dingen. Hoge concentraties fijnstof van magnesiumcarbonaten in de lucht lijken wel degelijk tot lichte gezondheidsklachten aan de ademwegen te kunnen leiden*. Bij mensen die al bekend zijn met astmatische klachten kunnen benauwdheid en irritatie van neus en ogen optreden. Deze klachten lijken niet het gevolg te zijn van de specifieke chemische samenstelling van de gehydrateerde magnesiumcarbonaten, maar puur een fysieke reactie op deeltjes in de stoffractie. Er zijn naar ons weten dan ook geen stofspecifieke grenswaarden voor de concentratie van magnesiumcarbonaat in de lucht**. Het Duitse Umweltbundesamt zag, toen ze gevraagd waren stelling te nemen, dan ook geen aanleiding om nader onderzoek te doen naar de toxicologische effecten van magnesium in de lucht van klimhallen***. Met andere woorden: magnesiumstof in de lucht moet net zo behandeld worden als alle andere soorten stof in de lucht.

En daarmee komen we op het heikele terrein van de fijnstofproblematiek. Fijnstof schaadt de gezondheid en daarom zijn er normen voor opgesteld. Het in de lucht van klim- en boulderhallen aanwezige magnesiumcarbonaat zou op bepaalde tijden misschien wel eens de maximaal toelaatbare concentratie aan (fijn)stof in de lucht kunnen overschrijden. Of dat daadwerkelijk in een bepaalde hal en op een bepaald moment het geval is moeten metingen uitwijzen. Dergelijke metingen zijn gedaan. Niet alleen in het buitenland, maar ook in Nederland****. Op basis van de Nederlandse onderzoeken lijkt het erop dat de grenswaarden van fijnstofbelasting niet worden overschreden. Of dat naar alle hallen en situaties kan worden geextrapoleerd is echter onduidelijk.

* Advisory report Health-based Reassessment of Administrative Occupational Exposure Limits; Magnesium carbonate, No. 2000/15OSH/084, Gezondheidsraad, 2003.

** https://www.bergundsteigen.com/wp-content/uploads/2021/08/68-73-reduktion-von-feinstaub-in-kletterhallen.pdf "Es sei an dieser Stelle noch einmal betont, dass derzeit für Nutzer von Kletterhallen keine medizinisch begründbaren Grenzoder Richtwerte bestehen. Daher wird hier ein pragmatisches Vorgehen vorgeschlagen."

*** https://www.umweltbundesamt.de/sites/default/files/medien/1/dokumente/46_kurzprotokoll.pdf "Eine Veröffentlichung in 2008 zum Vorkommen von Feinstaub in der Luft von Kletterhallen hatte eine öffentliche Diskussion in dem betroffenen Personenkreis ausgelöst. Dies führte auch zu einer Anfrage an die Ad-hoc-AG mit der Bitte um eine Einschätzung dieses Problems. Laut einer neuen Veröffentlichung (2012) soll sich die Staubbelastung in Kletterhallen durch die Verwendung einer Magnesia-EthanolSuspension („liquid chalk“) erheblich verringern. Nach einer Erörterung des aktuellen Sachverhaltes sieht die Ad-hoc-AG keinen weiteren Bedarf ."

**** Bedrijfsintern onderzoek bij een Nederlandse boulderhal.

Wat is fijnstof en welke normen zijn er

In het verleden werd blootstelling aan gevaarlijke stoffen in de lucht beoordeeld aan de hand van de inhaleerbare en/of respirabele stoffracties in combinatie met de specifieke componenten. Inmiddels is bekend dat de optelsom van alle componenten en fracties net zo goed van belang is. Fijnstof is een verzamelbegrip voor alle deeltjes in de lucht kleiner dan 10 micrometer, ongeacht de samenstelling en eventuele toxicologische effecten. Fijnstof in de buitenlucht is een qua samenstelling wisselend mengsel van zeezout, bodemdeeltjes, stoffen uit wegverkeer, en stoffen uit de industrie en landbouw. De mate van schadelijkheid van fijnstof verschilt dan ook per plek en moment.

Als uitgangspunt voor de bepaling van wat maximale grenswaarden zijn ten aanzien van de hoeveelheid fijnstof in de lucht gelden de Europese grenswaarden voor fijnstof. De indeling van fijnstofdeeltjes gaat naar grootte (PM10, PM2,5 en PM0,1). PM staat voor Particulate Matter, de term die staat voor 'deeltjes in de lucht'. PM is een verzamelbegrip waarmee het geheel van alle stoffen van welke bron dan ook die zich op een gegeven moment in de lucht bevinden wordt bedoeld. Voor het buitenmilieu gelden de volgende grenswaarden:

• Voor PM10, alle deeltjes met een diameter kleiner dan 10 micrometer: 40 µg/m³ per jaar. Ook mag de hoeveelheid PM10 niet hoger zijn dan 50 µg/m³ per dag en mag die hoge waarde niet meer dan 35 keer per jaar voorkomen.
• Voor PM2,5, alle deeltjes met een diameter kleiner dan 2,5 micrometer: 25 µg/m³ per jaar.
• PM0,1 alle deeltjes met een diameter kleiner dan 0,1 micrometer (ultra-fijnstof). Hier is nog geen grenswaarde voor vastgesteld.

De WHO verlaagde de advieswaarden in 2021 overigens naar 15 µg/m³ voor PM10 en 5 µg/m³ voor PM2,5. Deze waarden hebben in de EU echter geen bindend karakter gekregen. De Europese lidstaten moeten zelf wetgeving opstellen om de Europese normen te halen. Nederland heeft de normen in 2004 gekoppeld aan ruimtelijke-ordeningwetgeving.

Lee meer over fijnstof op de website van Infomil.

Rubber

De meetgegevens van onderzoeken naar de luchtkwaliteit in klim- en boulderhallen lieten tot dusver altijd zien dat vrijwel alle deeltjes in de lucht uit magnesiumcarbonaat bestonden. Het percentage rubberdeeltjes en/of plasticdeeltjes (van touw en grepen) in de lucht werd altijd als zo gering gezien dat de onderzoeken er geen aandacht aan besteden. Onderzoekers in het Oostenrijkse Wenen publiceerden in 2024 en 2025 echter een studie die juist wél focuste op de fractie rubber en rubbercomponenten in de lucht van klim- en boulderhallen. Hun bevindingen deden hen concluderen dat er wel degelijk een serieus issue is wat betreft de belasting met rubberdeeltjes, en wel met name de stoffen die als bijmenging aan het rubber worden toegevoegd. De studie werd met een persbericht de wereld in gestuurd en werd door een flink aantal media opgepakt.

Wat nu? Het beste is afwachten. De studie is namelijk pas de eerste op dit vlak en veel is nog niet duidelijk. Waaronder de misschien wel allerbelangrijkste: wat is het effect van de aangetroffen stoffen op het menselijk lichaam? Wanneer vervolgonderzoek zal uitwijzen dat er een daadwerkelijk een significant en gezondheidschadend effect is, én er komen vanuit overheidswege (of de branche) normen voor dergelijke stoffen in een binnen-milieu, dan zullen er van maatregelen getroffen moeten worden. Die zouden kunnen variëren van het (verplicht/vrijwillig) veranderen van de samenstelling van het rubber van klimschoenen tot het opstellen van normen voor de maximale belasting van deze stoffen in de binnenlucht van sportfaciliteiten. En klim- en boulderhallen zullen daarop moeten reageren met beheersmaatregelen. Tot het zover is, is het het beste om niet te speculeren.

Zie ook de reactie van de Duitse Alpenvereniging DAV op het betreffende onderzoek: Statement des DAV zur Studie über die Chemikalien im Abrieb von Kletterschuhen.

Verminderen

Beheersmaatregelen om een klim- of bouderhal schoon te houden behoren tot de kerntaken van een hal. Klimmen op vieze grepen is niet leuk, en een stoffig interieur is niet heel uitnodigend. Dirtbag buitenklimmers die gewend zijn aan rondhangen in de modder hebben daar vast geen probleem mee, maar iemand die van de fitness naar het boulderen is geswitcht verwacht een strakke cleane hal. Met name boulderhallen besteden dan ook veel energie en geld aan het schoonmaken van de hal.

Scheelt het misschien als er geen open magnesium mag worden gebruikt, maar alleen nog maar pofballen? Of als er helemaal geen magnesium meer gebruikt mag worden? Dit alles is uiteraard onderzocht. Het gebruik van pof-ballen in plaats van los magnesium bleek bij een onderzoek weinig tot geen verschil in de hoeveelheid fijnstof op te leveren. Het gebruik van alleen liquid chalk leverde een reductie met een factor 3 op. Het volledig stoppen met gebruik van magnesium had uiteraard het grootste effect qua stofreductie.

Deze laatste beide oplossingen zullen voor klimmers of boulderaars geen werkbare oplossing zijn. Zeker niet op momenten dat het in de hal warm of vochtig is. Liquid chalk kan op haar beurt weer voor een ander probleem zorgen. Sommige merken voegen aan de basis (magnesiumcarbonaat+alcohol) ingrediënten toe zoals hars, geurstof of verdikkingsmiddelen. Deze stoffen blijven na gebruik achter op de kunststof klimgrepen en verslechteren op den duur de grip daarvan. De ideale liquid chalk bevat daarom maar twee ingrediënten; alcohol en magnesiumcarbonaat. Checken dus voor je koopt!

Luchtzuivering

De beste en meest effectieve manier om voor frisse en zuivere lucht in een klim- of boulderhal te zorgen is ventileren. Daarnaast kan een hal stofreducerende maatregelen treffen. Wat voor een specifieke hal de beste oplossing is, hangt van de locatie af. Factoren zoals vloeroppervlak, hoogte van de hal, aantal bezoekers, luchtcirculatie, materiaal van de vloer/mat, schoonmaakfrequentie hebben allemaal invloed op de hoeveelheid stof in de lucht. Een stoffen cover over de mat zorgt bijvoorbeeld voor een schonere hal dan een cover van zeildoek. De meest effectieve variant om de hoeveelheid stof in het horeca/werkgedeelte te verminderen is om de lucht daar van die in de hal te scheiden. Een andere optie is om een luchtstroom te creëren van het ‘schone deel’ waar gewerkt wordt (bar/kleedkamers/zithoek/winkel) naar het ‘vuile deel’, de ruimte waar gesport wordt. Maar ook het simpelweg tegen elkaar open zetten van ramen en deuren heeft direct al effect op de hoeveelheid fijnstof in de lucht, al speelt de windrichting en windsterkte een grote rol in het uiteindelijke effect.

Een aantal boulderhallen in Nederland heeft inmiddels speciale ‘stofvangers’ of luchtzuiveraars geplaatst. Dit kunnen apparaten zijn die de lucht filteren of apparaten die gebruik maken van de statische eigenschappen van de stofdeeltjes in de lucht. Dit laatste type apparaat doet met minimaal stroomverbruik geruisloos z'n werk.

Buiten

In de buitenlucht is fijnstof afkomstig van magnesium natuurlijk geen probleem. Hier is frisse lucht en luchtcirculatie in overvloed. Toch zorgt magnesiumgebruik ook buiten vaak voor verhitte discussies, met name vanwege de tickmarks, het onvoldoende goed poetsen na een klim en vanwege het esthetische effect van de witte vlekken op de rots.

Dat het niet fatsoenlijk is om tickmarks achter te laten hoort iedere klimmer en boulderaar inmiddels te weten. Net zoals dat het normaal hoort te zijn dat je de grepen van de route na het klimmen schoon poetst van overtollig magnesium. Magnesium maakt dat de wrijving van je hand beter is, maar tegelijk zorgt het ervoor dat de micro-textuur van de greep minder wordt door de laag poeder die op de greep ligt. Poetsen verhelpt dat! Helaas zijn er maar weinig klimmers die zo fatsoenlijk zijn om ALTIJD de grepen schoon en de tickmarks weg te poetsen na het klimmen.

Wist je overigens dat het in Berdorf zelfs per 'groothertogelijk besluit' vastgelegd is dat grepen na het klimmen VERPLICHT gepoetst moeten worden?!

Beschermend

Maar wacht even... als er dus niet gepoetst wordt maakt magnesium de rots dus glad? Wat een rot spul zul je misschien denken. En ja, dat is wat sommige mensen van de oude garde inderdaad denken. In menig Belgisch klimgebied staan er daarom bordjes of zijn er regels die stellen dat er geen magnesium gebruikt mag woorden. Wie echter zonder vooroordeel de feiten in ogenschouw neemt zal moeten constateren op dat rots met een gladde oppervlaktestructuur (zonder porositeit) magnesium een greep eerder beschermd tegen vroegtijdig glad worden dan het tegenovergestelde. Hoe dat zo?

Rots wordt glad door de polijstende werking van een medium. Dit medium kan door een schoenzool zijn of een hand. Maar ook door vogels die millennia lang in dezelfde gaten rusten of nestelen. Je kan zulk polijstend effect duidelijk zien bij natuurstenen trappen of leuningen van oude gebouwen. Deze zijn glimmend glad gepolijst. De meest toegepaste soort natuursteen in Nederland is vaak zogenaamd Belgisch hardsteen (een type kalksteen). Om te voorkomen dat gesteente glad wordt door polijsten moet er een barriere tussen het polijstend medium en de rots zitten. Dit is exact wat het geval is bij het gebruik van magnesium op rots. Niet overtuigt? Kijk maar eens in het Belgische klimgebied Beez. Daar klim je vaak met gaten die zowel als trede en als zijdelingse handgreep worden gebruikt. Deze gaten zijn aan de onderzijde van het gat glad, precies daar waar met de klimschoen gestaan wordt. Het gedeelte van het gat dat als handgreep wordt gebruikt is echter ruwer dan daar waar gestaan wordt.

Een bijkomend voordeel van magnesium is dat het voorkomt dat talg, vuil en huidschilfers een glibberige laag op de greep vormen. Het droge magnesium kan samen met het talg, vuil en huidschilfers weggepoetst worden en de greep is daarna weer ruw. Bij kalksteen speelt nog een derde factor een rol. Handzweet is een licht zuur. Het basische magnesiumcarbonaat neutraliseert het handzweet en voorkomt de (weliswaar kleine) aantasting van het oppervlak van de greep (kalksteen lost namelijk op in een zuur milieu).

Bij rots met een open poriënstructuur zal magnesium echter wel degelijk een negatieve invloed hebben op de greep. Het poeder vult de poriën van de rots en bedekt alle microstructuur van de rots die juist voor wrijving zorgt. En soms bindt het magnesiumcarbonaat zodanig met de rots dat het niet meer met een normale borstel te verwijderen is. Dit gebeurt met name in zandsteen op plekken waar de rots nooit door de regen schoon wordt gespoeld.

Ergo: magnesium is op veel soorten rots niet de oorzaak van het glad worden van de rots, maar beschermt juist de rots tegen glad worden. Wat de rots voornamelijk glad maakt is de polijstende werking van schoenen en handen. Wanneer klimmers geen magnesium meer zouden gebruiken dan zou de rots (in geval van kalksteen of graniet) sneller glad worden dan wanneer klimmers wel magnesium gebruiken.

Type rots	Voorbeelden	Effect
Rots zonder poriën	compacte kalksteen, graniet, kwartsiet, compact basalt	beschermd tegen polijsten
Rots met poriën	zandsteen, basalt met veel open micro-sctructuren	vult de poriën op en vermindert de wrijving

Nooit meer onsight

Er zijn echter nog meer factoren die een rol om het gebruik van magnesium met argusogen te bekijken. Een volstrekt legitiem punt is dat magnesiumgebruik het strikt genomen niet meer mogelijk is om een route on sight te klimmen. De witte grepen en vooral de duimafdrukken maken het namelijk makkelijk om te zien wat je voorgangers hebben gedaan. Helaas, een pure onsight is niet meer mogelijk. De overgrote meerderheid van de klimgemeenschap vindt dit echter geen groot issue. De sporen van schoeisel, de gepolijste rots en de plaats van de haken wijzen immers ook de weg. Zolang er niet al te veel tickmarks op de rots staan is magnesiumgebruik voor de meeste klimmers geen probleem.

Maar er speelt nog meer. Zo wordt door natuurbeschermers soms (met name in Duitsland) geclaimd dat magnesiumcarbonaat het chemisch evenwicht in de natuur verstoort. Op zure bodems zou er theoretisch sprake kunnen zijn van een minimale, en zeer lokale, verhoging van de pH als gevolg van door klimmers in het milieu gebrachte magnesiumcarbonaat. De hoeveelheid waar het om gaat is echter dusdanig klein dat ze verwaarloosbaar is. Zeker wanneer ze afgezet wordt tegen de impact van andere gebiedsvreemde stoffen zoals de alom vertegenwoordigde atmosferische depositie van meststoffen (en bijkomende verzuring). Deze kritiek op klimmers en magnesiumgebruik is ook te horen als het rotsen betreft die uit dolomiet bestaan, rotsen met een in de basis vrijwel identieke chemische samenstelling als magnesiumcarbonaat. Zo kun je op de website van de IG-Klettern Niedersachsen het volgende lezen: "Chalk ist ein chemischer Stoffeintrag und verändert die Bodenchemie und das Pflanzenwachstum." En ook: "Chalk ist der HAUPTKONFLIKTGRUND mit privaten Felseigentümern." Deze eerste bewering jaagt de mensen die er geen kennis hebben van dat alles chemie is de kast op. Onterecht, maar probeer zulke sentimenten maar eens rationeel te weerleggen.

Ander belangrijk tegenargument wat betreft het gebruik van magnesium op de rots is dat passanten of grondbezitters de witte vlekken op de rots lelijk kunnen vinden. En dat is op zich een heel legitiem punt. Mensen kunnen zich door magnesiumvlekken op de rots in hun natuurbeleving gestoord voelen. Ze hebben daardoor de indruk dat klimmers een soort graffiti hebben achtergelaten. Terecht, want een gevoelskwestie. Maar bezien vanuit het perspectief van de impact die het wandelpad en de parkeer-infrastructuur heeft op de natuur (natuur of aangeplante bos?) zijn de paar witte vlekken op de rots natuurlijk verwaarloosbaar. Gevoelens zijn moeilijk kwantificeerbaar en de hardste roeper heeft al snel gelijk. In veel gebieden, met name in Duitsland, is het gebruik van magnesium daarom verboden, of wordt het - mits met mate gebruikt - op z'n hoogst getolereerd.

Oud zeer

Het zijn echter niet alleen passanten en natuurbeschermers die magnesium vervloeken. Zoals eerder gezegd zijn sommige klimmers ook uitgesproken tegenstander, met name klimmers van de wat oudere generatie. Wat speelt er bij hen dan precies? Er is, of beter gezegd er was ooit een 'generatiestrijd' gaande. De redenen zullen natuurlijk van individu tot individu verschillen en men zal het waarschijnlijk niet toegeven, maar een belangrijke reden van het anti-sentiment richting magnesium was gelegen in het feit dat de 'oude garde' met de klimsport begon toen er nog geen magnesium werd gebruikt.

Toen er eind jaren '70/begin jaren '80 een jongere sterkere betere generatie klimmers opkwam (die hard trainde!) konden sommige oude klimmers maar moeilijk verkroppen dat deze anarchistische, dreadlock dragende en blowende 'sloebers' of slonzige 'punkers' beter in het klimmen waren dan zijzelf. Het gebruik van het nieuwerwetse magnesium door deze groep was een makkelijk doel om aan te vallen. "Door dat vieze witte spul zijn ze beter! Het moet verboden worden!" Al snel werd er ook de foute link gelegd tussen het glad worden van de grepen en het gebruik van magnesium.

Een plakkaat in een Belgisch klimgebied. Ja, magnesium is overduidelijk visueel aanwezig. Maar in tegenstelling tot de heersende gedachte is het echter niet het magnesium, maar zijn het de handen van klimmers en de zolen van de klimschoenen die de rots polijsten.

Sommige van deze oudere klimmers en hun gedachtengoed drukken tot op de dag van vandaag hun stempel op het beheer en het onderhoud van de klimgebieden. En daardoor kun je zelfs in klimgidsjes of publicaties van klim- en bergsportfederaties lezen dat magnesium de rots glad maakt en daarom verboden is omdat het de grepen glad maakt. Een aanbeveling die, zoals we in dit artikel hebben proberen aan te tonen, niet gebaseerd is op feiten maar op foutieve aannames.

Mocht je dus een keer in Sy of Régissa worden aangesproken op het gebruik van magnesium, dan heb je met dit artikel enkele tegenargumenten in handen die je kan gebruiken om jouw standpunt te verdedigen. Of dat verstandig is en of je er samen uitkomt is echter een tweede... Wie verstandig is informeert voor hij ergens gaat klimmen hoe er tegen het gebruik van magnesium wordt aangekeken in het betreffende klimgebied en past vervolgens zijn handelen daar op aan.

Met mate

Of je nu in de hal bent of buiten, je kunt magnesium zonder al te veel bezwaren gebruiken. Mits met mate. En wanneer je na het klimmen of boulderen de tickmarks wegpoetst en de grepen schoon poetst. Poetsen is helaas iets maar weinig klimmers of boulderaars consequent doen. Dat hoeft echter voor jou geen reden te zijn om het ook achterwege te laten. Goed voorbeeld doet volgen. Want zeg nou zelf, jij hebt toch ook liever een greep met een ruwe textuur dan eentje die helemaal vol met magnesium is gesmeerd?

Poetsen dus!

Links

Stof in klim- en boulderhallen

• https://www.climbing.com/gear/the-hidden-environmental-cost-of-climbing-chalk/

• http://www.bergundsteigen.at/file.php/archiv/2012/3/68-73%20%28reduktion%20von%20feinstaub%20in%20kletterhallen%29.pdf

• https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/ALL/?uri=CELEX:32009L0010

• Weinbruch S, Dirsch T, Ebert M, Hofmann H, Kandler K. Dust exposure in indoor climbing halls. J Environ Monit. 2008; 10: 648-654. doi: 10.1039/b719344k

• Weinbruch S, Dirsch T, Kandler K, Ebert M, Heimburger G, Hohenwarter F. Reducing dust exposure in indoor climbing gyms. J Environ Monit. 2012 Aug;14: 2114-2120. doi: 10.1039/c2em30289f

• Moshammer H, Shahraki S, Mondel T, Gebhart P. Lung function and dust in climbing halls: two pilot studies. Rev Environ Health. 2016 Dec 1; 31: 401-407. doi: 10.1515/reveh-2016-0024

Luchtreiniging voor boulder- en klimhallen

• Camfil
• Static Air
• Climblab

Stofzuigers voor klim- en boulderhallen

• Kärcher NT 30/1 TACT TE L stof/waterzuiger met power nozzle PB14e DCS V. 230/50 W.150.
• Nilfisk vp 300
• Milwaukee backback
• Henry Hoover
• Sterilair vacuum
• Proteam backpack
• Hurricane 43
• Kärcher NT65
• Truvox Valet Wide Area Vac