Tekst: Elmar Teegelbeckers. Foto's: Jochem de Jong.

Info & cijfers

• Land: Spanje
• Begin- en eindpunt: Espot
• Afstand: 73 kilometer
• Duur: 5-6 dagen
• Moeilijkheidsgraad: Gevorderd
• Beste reistijd: eind juni t/m september
• Stijgen: 4370 meter
• Omlaag 4370 meter

Etappe 1

• Espot – Refugi Ernest Mallafré (8 km)

De Carros de Foc is een huttentocht die je vanaf elke hut die deze route aandoet kunt starten. Je loopt daarvoor eerst vanuit het dal naar de eerste berghut. Jochem en ik kiezen ervoor om in Espot te beginnen. Het is een typisch wintersportdorp, gelegen aan de oostkant van het nationale park Aigüestortes. Een logisch beginpunt voor veel wandelaars, omdat je vanuit Barcelona het dorp in drie uurtjes met de auto bereikt. We slaan snel nog wat snacks in voordat we beginnen aan de tocht. Het is maar acht kilometer over een breed gravelpad naar de eerste van negen hutten: Refugi Ernest Mallafré. Na twee uurtjes stijgen komen we aan bij deze kleine berghut midden in het bos. Het is letterlijk hutjemutje in deze hut waar iedereen op één slaapzaal slaapt, zo’n dertig wandelaars naast elkaar, en het zijn niet de breedste plekken. Ik ben erg blij met mijn oordoppen, maar toch slapen we wat onrustig.

Etappe 2

• Refugi Ernest Mallafré – Refugi Colomers (15 km)

De volgende dag begint onze huttentocht écht. Er staat een etappe van 15 kilometer op het programma, met flink wat hoogtemeters. We zijn nog onder de 2000 meter en zullen vandaag zeker tot boven de boomgrens stijgen. We maken direct kennis met dit prachtige natuurgebied. De paden slingeren door een schitterend landschap van rotsblokken met donkergroene bomen en mooie meertjes. Het is werkelijk een adembenemend uitzicht. Na vier uur gaan we de eerste pas over en kijken we nog maar eens uit over dit uitgestrekte landschap. We zien wat gemzen wegspringen en vervolgen onze weg naar beneden om een koffietje te drinken bij een berghut. Na ongeveer zes uur lopen komen we daarna aan bij een grote dam die we oversteken, en dan zien we naast het meer Refugi Colomers liggen. We bestellen een koud biertje. Deze berghut is flink wat groter, en er zijn gelukkig wat kleinere kamers met wat meer privacy. Er is hier zelfs een warme douche! In de avond kletsen we wat met onze tafelgasten; de meeste wandelaars komen uit Frankrijk en Catalonië. We lopen allemaal dezelfde trail, maar iedereen is op een ander startpunt begonnen. Niet veel later zoeken we het slaapvertrek op voor een (hopelijk) wat betere nachtrust.

Etappe 3

• Refugi Colomers – Refugi Ventosa (13 km)

Na inderdaad een goede nacht kunnen we er weer tegenaan. Er staat een behoorlijk pittige dag op de planning met 1300 meter stijgen en bijna evenveel dalen. We lopen deze tocht in september en we merken hoe snel het weer kan omslaan en vooral hoe koud het nu al is. De zon was de afgelopen dagen heerlijk, maar nu is het mistig, miezert het en is het guur. De temperatuur komt niet boven de 10 graden en met deze wind voelt het nog veel kouder aan. Gelukkig hebben we veel laagjes bij ons en die trekken we dan ook bijna allemaal aan. Vooral de hardshell, die de wind en regen tegenhoudt, is belangrijk vandaag. Ik ben mijn handschoenen vergeten en kijk wat jaloers naar Jochem, die ze net heeft aangetrokken. Halverwege de dag komen we aan bij de Refugi Restanca, die ook weer naast een dam ligt, en warmen we op met wat koffie en bestellen een lunch. De verse schapenkaas met tomatenspread op toast smaakt heerlijk. Nog een laatste stuk klimmen voordat we afdalen naar onze eindbestemming van vandaag. Het is een schitterend én technisch pad omhoog. We klimmen op handen en voeten over grote rotsblokken die overal liggen. Eenmaal op het hoogste punt is het geleidelijk afdalen langs twee prachtige bergmeren voordat we Refugi Ventosa zien. Een prachtig gelegen hut tegen de bergflank met dito uitzicht op de hoge bergen en een bergmeer. De zon komt tevoorschijn en we zitten heerlijk op het terras na te genieten.

Etappe 4

• Refugi Ventosa – Refugi Estany Llong (9 km)

De etappe van Ventosa naar Estany Llong is het meest technische gedeelte van de Carros de Foc. Het is een alpien pad dat soms vrij steil over grote rotsblokken loopt. Kijkend naar de bergpas die we over moeten steken lijkt dit een onmogelijk opgave: veel te steil! Maar als we dichterbij komen, lijkt het toch wel mee te vallen en hoewel er zeker wat steile stukken bij zitten, ligt het pad er goed bij en slingeren we omhoog. We komen hier en daar wel wat wandelaars tegen die het zekere voor het onzekere nemen en omkeren. Dit pad is inderdaad alleen voor ervaren wandelaars, en als je hoogtevrees hebt is het geen goed idee.

Het pad slingert weer omlaag langs een prachtig helderblauw bergmeer voordat we aankomen bij Refugi Estany Llong, een oude en traditionele charmante berghut gemaakt van steen en hout. Ook weer een wat kleinere berghut die helemaal volgeboekt is – zelfs in september – dat hadden we niet verwacht toen we deze tocht uitzetten, maar het is een gezellige groep. In de avond staat hetzelfde op het menu als voorgaande dagen: soep, aardappels, worst en een soort hachee. De Catalaanse keuken in de berghutten vult behoorlijk, maar een culinair hoogstandje zou ik het niet durven noemen.

Etappe 5

• Refugi Estany Llong – Refugi Josep Maria Blanc (18 km)

Op dag vijf lopen we nog een schitterende etappe. Eerst vanuit het bos omhoog tot boven de boomgrens, langs rotsblokken, bergen, bergmeertjes en open vlaktes en daarna weer een afdaling langs een merengebied omringd door de hoge pieken van de Centrale Pyreneeën. We komen vandaag geen andere wandelaars tegen, misschien omdat we vroeg zijn begonnen. Hoewel wij al veel mooie berghutten hebben gezien, doet deze laatste hut, Refugi Josep Maria Blanc, ons zelfs versteld staan. Vanuit het hoger gelegen pad dat naar de hut loopt kunnen we tussen de rotsblokken en bomen door deze berghut zien, direct aan het water, omringd door het grote meer en de bergen.

Etappe 6

• Refugi Josep Maria Blanc – Espot (16 km)

Het kon geen betere laatste overnachting zijn met heerlijk eten en een goed stevig ontbijt, waarna we nog een laatste keer afdalen om het rondje te voltooien om weer bij Refugi Ernest Mallafré aan te komen, waar we op de eerste dag hebben geslapen. We zeggen de huttenwaard daar nog even gedag voordat we teruglopen naar Espot om in de middag te eindigen met een stevige lunch in een van de vele restaurantjes die het dorpje heeft. Dat hebben we wel verdiend na zes prachtige dagen door de Catalaanse Pyreneeën.

Verrassende tocht

Voor mij was dit een van de meest verrassende huttentochten die ik heb gelopen. Misschien ook wel omdat ik tot dan toe altijd in de Alpen te vinden was en het mijn eerste keer in de Pyreneeën was, niet wetende wat mij te wachten stond. Ik werd verrast door de wildernis die je hier nog kunt vinden.

Goed om te weten

• De Carros de Foc is een pittige huttentocht voor ervaren bergwandelaars.
• De routemarkering is niet altijd duidelijk aangegeven en het is daarom erg belangrijk om een kaart mee te nemen en een GPX op je mobiel te zetten. Houd er wel rekening mee dat je op het grootste deel van de route weinig tot geen ontvangst zult hebben.
• De paden zijn soms technisch en steil over grote rotsblokken, waar je goed je evenwicht moet bewaren en tredzeker moet zijn.
• Reserveer je overnachting in de hutten van te voren en op tijd, vooral in het hoogseizoen.

Hoe kom je er?

• Vanaf Nederland reis je met de Eurostar naar Parijs waar je overstapt op de TGV naar Barcelona. De reis duurt ca. 12 uur afhankelijk van waar je in Nederland opstapt.
• De gemakkelijkste manier om in Espot te komen is met de auto. Vanuit Barcelona rij je in ca. 4 uur met de auto naar Espot.
• Je kunt ook de bus nemen naar La Pobla de Segur. Daar stap je over op de bus naar Espot. Niet de snelste manier, wel de goedkoopste.

Bekijk deze tocht ook op Huttentochten.nl.