MENU

De Tour du Mont Blanc: een afvinker die ik niet wilde afvinken

Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ik ben geen fan van bucketlists. Natuurlijk heb ik dromen en maak ook ik lijstjes van plaatsen die ik nog wil bezoeken, dingen die ik ooit wil doen. Maar het gevaar van bucketlists is dat je dingen op je lijstje zet, eigenlijk alleen maar omdat je zo’n mooie foto op Instagram zag, die jij ook wilt posten. Dat je in de haast van het afvinken vergeet om echt om je heen te kijken en te genieten van het daar en dan.

Door: Femke Welvaart

Mede door die gekte was de Tour du Mont Blanc nooit in mijn schriftje terechtgekomen. Een rondtocht in het Mont Blancmassief van 8-10 dagen, waarbij je de paden deelt met vele wandelaars uit alle uithoeken van de wereld. De arrogantie! Wie was ik om zo laatdunkend te doen over een van de mooiste routes in de Alpen? Want net zoals clichés niet voor niets een cliché zijn geworden, zijn ook platgetreden paden niet voor niets veel bezocht. Ben ik even blij dat mijn werk voor Hoogtelijn mij op het pad van de Tour du Mont Blanc bracht! En dan had ik ook nog eens het ongekende geluk dat door de wereldwijde pandemie mensen van ver niet mochten vliegen, maar wij dankzij zomerse versoepelingen, wel naar Frankrijk konden afreizen.

Laat de helft achter in de hut, beperk en geniet!

Natuurlijk heb ik ze gezien, de afvinkers. Backpackers met veel te veel bagage op hun rug, die onvoorbereid begonnen aan de route en al snel de handdoek in de ring moesten gooien omdat het niet ging. Te veel kilo’s in de rugzak, te veel kilometers, te weinig wandelervaring. Ik zou ze willen toeroepen: “Laat de helft achter in de hut, beperk en geniet!” De route is voor een beetje wandelaar goed te doen, je kunt bij elke etappe kiezen voor eenvoudigere of uitdagendere opties. En als je het van te voren een beetje handig plant, kun je hier en daar ook nog een ‘vrije dag’ inruimen, zodat je in alle rust het berglandschap in je op kunt nemen, je benen wat rust gunt, en misschien eens een uurtje later opstaat. Want wat is deze route goed te doen en de moeite waard. Het is er zo ontzettend mooi. Ik snap heel goed waarom het een bucketlistding is! Dus ook als de drukte zo weer toeneemt, raad ik je aan om deze rondtocht op je lijstje te zetten en de hoeveelheid mensen voor lief te nemen. Een druk huttenleven en een praatje onderweg zijn óók heel gezellig en het voortdurende uitzicht op die prachtige bergen wint het van alles.

Op de route naar Col de la Croix du Bonhomme passeren we Tumulus Plan des Dames (2043 meter). Het verhaal gaat dat hier aan het einde van de 19e eeuw een Engelse dame is omgekomen en begraven. Om het kwaad af te weren, legt iedereen die haar graf passeert hier een steen neer.

Vanuit de Refuge de la Croix du Bonhomme hebben we in de vroege ochtend prachtig uitzicht op het landschap. De opkomende zon legt de bergflank in een warme gloed. Mijn dag kan nu al niet meer stuk.

Vanaf Col de la Croix du Bonhomme (2479 meter) gaat het omhoog, naar Col des Fours (2665 meter). Vanaf hier hebben we een waanzinnig uitzicht over de rauwe bergen; vegetatie zien we pas weer nadat we een stuk zijn gedaald.

Wanneer ik 's ochtends uit mijn raam kijk na een nacht in Rifugio Elisabetta, zie ik bij het eerste licht de mist in het dal en vind ik het ineens helemaal niet erg dat we vroeg zijn opgestaan om bijtijds in La Visaille aan te komen.

Onderweg van Rifugio Elisabetta naar La Visaille. Omdat we de bus moeten halen, kiezen we voor de snelste route: een vlak pad dat langs diverse meertjes loopt, waarin de scherpe kammen en pieken worden weerspiegeld. Het is een weinig uitdagende, maar magische route.

In Val Ferret raak ik niet uitgekeken. Ik ben al zo vaak in de bergen geweest en heb heel veel mooie plekken gezien, maar hier overweldigt het uitzicht me gewoon wéér. Ik kan maar geen genoeg krijgen van dit desolate, ruige, rauwe landschap.

De route naar Col de Balme gaat slingerend omhoog. Ineens ligt daar boven, op de col, de Refuge du Col de Balme (2190 meter). Het is fris hierboven, maar de zon schijnt en de gezellige rode luiken nodigen me uit om nog sneller naar boven te komen. Nog een klein stukje en dan zijn we bij de hut, waar we een welverdiend glas appelsap bestellen.

Na de Col de Balme gaat het slingerend naar beneden, het laatste stuk van onze Tour du Mont Blanc, naar de hut La Boerne in Argentière. Nog even blijven we op de col staan. Met zicht op de Mont Blanc mijmeren we over de afgelopen week. De route, de hutten, de mensen die we ontmoetten, het weer dat zo ontzettend meezat en het fantastische uitzicht.

Lees de reportage over de Tour du Mont Blanc in Hoogtelijn 3, 2021.

Hoogtelijn 3