Tekst: Nanda de Jong

Gletsjerredding in België

‘Hilfe!’ roep ik nog maar eens om mijn redders aan te sporen. Er komen blijkbaar nogal wat touwtechnieken kijken bij zo’n gletsjerredding! Omdat ik hulpeloos aan het touw hang, is deze aansporing het enige waaraan ik actief kan bijdragen. Overigens heb ik alle vertrouwen in de kunde van mijn redders, maar ik begin het nu wel wat koud te krijgen, dus ik hoop dat ze opschieten.

De plaats waar deze gletsjerredding zich afspeelt is België, half december, vlak bij de NKBV-hut ‘De HerBerg’, om precies te zijn. De meeste NKBV-leden weten dat er in België geen gletsjers zijn. Dus ook geen gletsjerspleten waar mensen uit gered moeten worden. Waarom dan toch deze reddingsactie?

Best spannend

Een aantal maanden geleden heb ik mij aangemeld voor de opleiding tot Alpiene Tochtleider, samen met ongeveer 70 anderen. Blijkbaar was mijn motivatiebrief en tochtenoverzicht overtuigend genoeg en ben ik uitgenodigd voor het selectieweekend. Er zijn 12 opleidingsplekken voor de resterende 17 deelnemers.

Ik ben heel blij dat ik erbij mag zijn, maar tijdens dit weekend vraag ik me soms wel af waar ik aan begonnen ben. Ik had namelijk ook thuis bij de kerstboom kunnen zitten, comfortabel in mijn joggingbroek, naast de houtkachel en met een pak kerstkransjes binnen handbereik. ‘

In plaats daarvan word ik een heel weekend aan allerlei tests onderworpen. Er wordt gekeken of mijn technische-, sociale-en leiderschapsvaardigheden goed genoeg zijn om tochtleider te worden.

Iedereen is super vriendelijk en we hebben allemaal een gedeelde passie (bergsport!), maar het voelt voor mij soms best ongemakkelijk. We zijn met allemaal leuke mensen, maar we zijn ook een beetje elkaars concurrenten. Zondag horen we wie er geselecteerd zijn en wie niet. Tot dat moment is het spannend!

Hoge verwachtingen

Als tochtleider wordt er veel van je verwacht. We mogen straks zelfstandig huttentochten begeleiden voor NKBV-Bergsportreizen. Om toegelaten te worden tot de opleiding zijn er een aantal selectiecriteria: het is belangrijk dat je voldoende ervaring hebt met meerdaagse tochten, maar ook dat je sociaal bent, leiderschap toont en graag wil leren. En vooral dat je het leuk vindt om een groep mensen mee te nemen de bergen in. En dat vind ik leuk! Ik ben erg enthousiast over de huttentochten die ik ieder jaar maak en zou dit graag met anderen willen delen.

Er wordt dus veel verwacht, maar daar staat ook veel tegenover. We krijgen een uitgebreide opleiding waarin we leren over het inschatten van terrein, deelnemers en omstandigheden, EHBO en nog veel meer. Een gletsjerredding hoef je trouwens niet te kennen, maar je moet wel een touw kunnen inzetten als hulpmiddel waar nodig. Gelukkig hoeven niet alle onderdelen direct perfect te zijn bij de start van het selectieweekend, want ik heb nog wel wat te leren...

Welke touwtechniek?

Touwtechniek is zo’n onderdeel in het programma waar ik nog veel kan leren. Aan het begin van dit onderdeel krijgen we een lijst met twintig knopen en de vraag hoeveel we hiervan allemaal kennen. Ik doe dit samen met Gerben. Hij kijkt even naar de lijst en zegt: ‘Ik ken ze allemaal’. Ik besluit mijn aantal naar boven af te ronden en zeg: ‘Ik ken er twee!’.

Ik mag mijn twee knopen demonstreren (de prusikknoop en de gestoken acht) en vervolgens kan Gerben zijn indrukwekkende skills tonen. Mijn gebrek aan touwtechnieken komt wel goed van pas als er een slachtoffer nodig is voor de redding uit de gletsjerspleet. Maar dat is niet iets waar je in wilt uitblinken tijdens zo’n weekend.

Ik heb al veel meerdaagse tochten in verschillende gebieden gemaakt. Ook met jonge kinderen, wat weer een heel ander niveau van verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Maar altijd wel over gebaande paden en soms een klettersteig. Natuurlijk kom je dan allerlei situaties tegen waarin je een inschatting moet maken van wat haalbaar, veilig (en leuk) is. Maar veel touwtechnieken heb je hier niet voor nodig, en ook geen redding uit een gletsjerspleet dus.

Opluchting!

Ik kijk terug op een uitdagend, leuk en leerzaam weekend. Zaterdagmiddag begon ik er ook echt plezier in te krijgen, na een fijn gesprek met een aantal mede-cursisten over onze onzekerheden. Die hadden we namelijk allemaal!

Zondagmiddag kreeg iedereen zorgvuldige, opbouwende feedback bij de individuele terugkoppeling. De feedback die ik kreeg was positief over mijn sociale vaardigheden en leiderschap. Mijn verbeterpunt was touwtechniek. Geen verassingen dus.

Natuurlijk ben ik blij dat ik de opleiding mag gaan doen, maar helaas moesten er ook een aantal goede mensen afvallen. Het aantal plekken is tenslotte beperkt en de selectie is zo zorgvuldig mogelijk.

Ik ben heel benieuwd wat de rest van het programma voor ons in petto heeft. Daarover meer in mijn volgende blog!